از امام صادق عليه السّلام آمده است : خداى تعالى مىفرمايد : اگر نبود كه خوش ندارم بندهى مؤمنم چيزى در نفسش احساس كند كافر را از طلا مىپوشاندم .
و از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله وارد شده است ، اى گروه فقراء و مساكين راضى باشيد و طيب خاطر داشته باشيد ، از صميم قلب از خدا راضى باشيد خداوند شما را بر فقر خويش ثواب مىدهد و اگر ناراضى باشيد ديگر ثوابى براى شما نيست .
و نيز از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله وارد شده : از اولاد آدم هيچ مؤمنى نبود مگر آنكه فقير بود ، هيچ كافرى نبود مگر آنكه غنى و بىنياز بود ، تا آنكه ابراهيم عليه السّلام آمد و عرض كرد : پروردگارا ما را آزمايشى براى كافران قرار نده ، پس خداى تعالى در بين كفّار بىنياز و محتاج و ثروت و احتياج قرار داد و در بين مؤمنين نيز چنين كرد .
[ وَ إِنْ كُلُّ ذلِكَ ]
همهى اين امور كه گفته شد از قبيل سقف از نقره و نردبانهاى و تختها و زينت و زيورهاى خانهها جز متاع دنيا چيزى نيست .
[ لَمَّا مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا ]
لفظ « لمّا » با تشديد خوانده شده كه در اين صورت لفظ « إن » نافيه است ، لفظ « لمّا » ادات استثنا ، با تخفيف خوانده شده كه در اين صورت لفظ « ان » مخفّفه و لام « لمّا » فارقه و لفظ « ما » زايده يا موصوله يا موصوفه است .
[ وَ الْآخِرَةُ عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُتَّقِينَ ]
نزد پروردگارت آخرت براى كسانى است كه از متاع حيات دنيا پرهيز كنند ، گويا كه غير آنها از آخرت چيزى ندارند و كسانى كه گفتهاند غير مؤمن يا غير كسى كه عقل مجرّد