از امام عليه السّلام آمده است : مقصود از « العلماء » كسى است كه كردارش گفتارش را تصديق كند و كسى كه عملش گفتارش را تصديق نكند عالم نيست .
در تفسير آيهى مباركه
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَذْهَبَ عَنَّا الْحَزَنَ . . .
مىفرمايند : از نبىّ صلّى اللّه عليه و آله در حديثى كه در آن آنچه را كه خداوند براى دوستداران على عليه السّلام در روز قيامت آماده مىكند ، ذكر مىنمايد مىفرمايد :
وقتى دوستداران على عليه السّلام داخل منزلهايشان مىشوند مىبينند كه ملائكه به آنان به سبب كرامت پروردگارشان تبريك و تهنيت مىگويند تا آن وقت كه در جاى خود مستقرّ مىشوند به آنان گفته مىشود :
آيا آنچه را كه پروردگارتان وعده داده راست يافتيد ؟ گويند : بلى ، پروردگارا ما راضى شديم پس تو از ما راضى باش ، خداوند مىفرمايد : به سبب خوشنودى من از شما ، به دليل آنكه شما خاندان پيامبر مرا دوست داشتهايد ، خانهام را براى شما حلال كردهام ، شما با ملايكه مصافحه كرديد ، گوارا باد بر شما اين بخششى كه دايمى است و در آن نقصى نيست .
در اين هنگام دوستداران اهل بيت عليهم السّلام مىگويند :
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَذْهَبَ عَنَّا الْحَزَنَ . . .
سورهى يس
در تفسير مرقوم فرمودهاند : اين سوره قلب قرآن است .
از ابى عبد اللّه عليه السّلام آمده است كه فرمود : هر كس سوره يس را در عمرش يك مرتبه بخواند خداوند براى او به عدد هر مخلوق در دنيا و هر مخلوق در آخرت و در آسمان در مقابل هر يك دو هزار هزار حسنه و ثواب مىنويسد .
؟ همين عدد از گناهان او محو مىشود ، هيچ وقت فقير و بدهكار نمىشود و هيچ ويرانى ، درد و بيمارى و جنون ، پيسى و وسواس و دردى كه مضرّ باشد به او نمىرسد .