هستيد ؛ و ليكن لفظ « أو » آورد كه براى تفصيل و تقسيم در جانب مسند و مسند اليه باشد .
تا خصم فتنه و آشوب بر پا نكند و دشمنى و انكارش شدّت نگيرد ، پس گويا كه گفته است : ما و شما بر هدايت و گمراهى آشكار هستيم به صورت لفّ و نشر ، اختلاف دو حرف جرّ در جانب مسند براى اشعار به اين است كه هدايت يافته بر صفاتش استيلا و احاطه دارد و گمراه مغلوب و مورد احاطه صفات خويش است .
قُلْ
به روش انصاف در مجادله و بحث بگو :
لا تُسْئَلُونَ عَمَّا أَجْرَمْنا
از جرم و گناه ما ، شما مورد سؤال قرار نمىگيريد ، يعنى جرم و گناه به شما نسبت داده نمىشود .
وَ لا نُسْئَلُ عَمَّا تَعْمَلُونَ
و از عمل شما ما مورد سؤال قرار نمىگيريم
قُلْ يَجْمَعُ بَيْنَنا رَبُّنا
بگو در قيامت پروردگار ما ، ما را جمع مىكند ، اين جمله را بگو تا وعده و وعيد براى شما و آنها باشد .
ثُمَّ يَفْتَحُ بَيْنَنا بِالْحَقِّ
بين ما با حقّ و فتح داورى خواهد كرد ، يعنى با حكومت حقّ .
وَ هُوَ الْفَتَّاحُ الْعَلِيمُ قُلْ أَرُونِيَ الَّذِينَ أَلْحَقْتُمْ بِهِ شُرَكاءَ
بگو : شريكانى را كه براى خدا مىگرفتيد ظاهر سازيد تا بر شما ظاهر و آشكار گردد كه آن شريكان از وصف شراكت براى خدا چيزى ندارند .
كَلَّا
كلام از جانب خداست جهت بازداشت و منع آنها از شركآورى يا جزء مقول قول خدا .
بَلْ هُوَ اللَّهُ
خدايى كه به حقّ معبود است نه غير او .
الْعَزِيزُ
غالب است كه پس در مقابل او خداى دوّمى جائز