چون قرآن سفره اطعام خداست ، در قرآن و آيات آن طعام آدمهاى پست و شريف و كافر و مؤمن و گمراه و هدايت يافته است ، چنانچه ديده مىشود هر فرقه و گروهى در مذهب خويش به قرآن تمسّك مىكند ، چه خوب گفته شده است :
منعم كامل چه خوانباشى بود * بر سر خوانش ز هر آشى بود
و لذا آيه نسبت به هر گروهى جواب سؤال است غير از جواب گروه ديگر پس گويا كه گفته شده نسبت به منكرين چطور ؟ و اين گروه چه وقت اعتراف مىكنند ؟ پس خداى تعالى فرمود : آيات خود را به آنها نشان خواهيم داد .
فِي الْآفاقِ
چه با نقص در اموال و انفس آنها كه جنبه بيرونى دارد با انواع بلاهايى كه عادت آنها خارج بوده است ، به آنها نشان مىدهيم .
وَ فِي أَنْفُسِهِمْ
و چه با امراض و دردهاى درونى ،
حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ
تا براى كسى كه استعداد توبه و خوشبختى هنگام مرگ نداشته باشد و كسى كه قبل از مرگ استعداد توبه داشته باشد واضح و روشن شود كه
أَنَّهُ الْحَقُّ
خداى تعالى حقّ است ، تا آن كسى كه موفّق به توبه مىشود توبه كند ، آنكه شقاوت نصيب او مىشود شقى و بدبخت گردد .
گويا كه نسبت به گمراهان كه در خدا يا در رسالت يا ولايت متحيّرند گفته شده : چه وقت آنها هدايت مىيابند ، از سرگردانى و گمراهى كى خارج مىشوند ؟
پس خداى تعالى فرمود : آيات و نشانههاى خود را به آنها