اللّه » مىباشد ، يعنى كسى است كه به سوى خدا فرا خواند ، از آيات خدا مساوى نبودن حسنه و سيّئه است ، پس خداى تعالى فرمود : از آيات خدا شب و روز و آفتاب و ماه است .
وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ
مكرّر اين مطلب گذشت كه منظّم بودن شب و روز طبيعى ، منسجم بودن حركت خورشيد و ماه ، فرق كردن شب و روز به وسيلهى تاريكى و روشنائى و سردى و رطوبت و حرارت و نظم و هماهنگى در زياد و كم شدن و غير اينها از لوازم اين موضوعات كه توليد مواليد و بقاى آنها و زندگى و تعيّش آنها در همهى اينها نشانههاى متعدّدى است كه دلالت بر علم و قدرت و ربوبيّت و رأفت و مهربانى به مخلوقات و غير اينها از اضافات الهى مىكند .
لا تَسْجُدُوا
اين جمله تفريع بر ما قبلش مىباشد ، ولى عبارت را به روش جواب سؤال مقدّر ادا نمود تا حالت خورشيد و ماه در ذهن شنونده خوب جايگزين شود .
لِلشَّمْسِ وَ لا لِلْقَمَرِ
به خورشيد و ماه سجده نكنيد ، چه آن دو از آيات و نشانههاى خداى تعالى مىباشند ، تعميم و عموميّت دادن شب و روز و خورشيد و ماه بر شخص آگاه مخفى نيست .
وَ اسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَهُنَّ
لفظ « خلقهنّ » را به صورت جمع آورد از آن جهت كه مقصود از خورشيد و ماه جنس است ، افراد آن دو متعدّد و عامّ هستند همانطور كه حكماى فرنگ به آن