مىفرمايد : او را برگردانيد ، پس او را برمىگردانند ، خداى تعالى به او مىفرمايد : چرا به من التفات كردى ؟ بنده مىگويد : پروردگارا من تو را اين چنين گمان نمىكردم ، خداوند مىفرمايد : گمان تو به من اين چنين نبود ؟ مىگويد : پروردگارا گمان من به تو اين بود كه گناه مرا ببخشى در بهشتت سكونت دهى .
پس خداى جبّار مىفرمايد : اى فرشتگان من قسم به عزّت و جلال و نعمتها و بلندى و ارتفاع مكانم كه اين بندهى من در هيچ ساعتى به من گمان خوب نبرده است ، اگر لحظهاى دربارهام گمان خوب مىبرد او را به آتش نمىترساندم ، با وجودى كه دروغ مىگويد ، او را اجازه دهيد و داخل بهشتش گردانيد .
سپس رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : هيچ بندهاى نيست كه گمان خوب به خدا داشته باشد مگر آنكه با او طبق گمانش رفتار شود .
و اين است معناى قول خداى تعالى :
وَ ذلِكُمْ ظَنُّكُمُ الَّذِي ظَنَنْتُمْ بِرَبِّكُمْ أَرْداكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ مِنَ الْخاسِرِينَ
فَإِنْ يَصْبِرُوا فَالنَّارُ مَثْوىً لَهُمْ
بر اهل آتش فرقى نمىكند صبر پيشه گيرند يا بىتابى كنند يا راحتى و رضايت مسئلت نمايند .
وَ إِنْ يَسْتَعْتِبُوا
اگر طلب رضايت كنند .
فَما هُمْ مِنَ الْمُعْتَبِينَ
آنها از كسانى نيستند كه رضايت به آنها داده شود .