ملائكه به خدا سوگند بر شما است ، نه بر اين مردم .
رَبَّنا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَحْمَةً وَ عِلْماً فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تابُوا
اين جمله استيناف و جواب سؤال مقدّر يا حال بنا بر تقدير لفظ « قول » است .
يعنى مىگويند : پروردگارا مرحمت تو بر هر چيز گسترده شده است ، پس توبهكنندگان را بيامرز يعنى از كسانى كه با تو به خاص ولوى كه با دست ولىّ امر در ضمن بيعت خاصّ صورت مىگيرد به مقام توبه نائل شدهاند ، درگذر
وَ اتَّبَعُوا سَبِيلَكَ
كسانى كه توبه كردند و پيروى راه تو را نمودند .
و اين جمله در مقام است كه در ساير آيات همراه با ايمان ذكر شده است .
وَ قِهِمْ عَذابَ الْجَحِيمِ رَبَّنا وَ أَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ
مقصود بهشتهاى قيامت است كه از آنجا به غير آنجا خارج نمىشود ، چه بهشت عدن آخر بهشتها است .
الَّتِي وَعَدْتَهُمْ وَ مَنْ صَلَحَ مِنْ آبائِهِمْ وَ أَزْواجِهِمْ
عطف بر مفعول « وعدتهم » يا بر مفعول « أدخلهم » است و مقصود از صلاح آمادگى صلاح است ، كه آن خود نوعى صلاح است ، مقصود صلاح بالفعل كه با ولايت و بيعت خاصّ حاصل مىشود نيست ، چون اگر مقصود اين نوع از صلاح بالفعل باشد دخول بهشت در مورد پدران با تبعيّت از غير نمىشود و ديگر شرافتى براى متبوع ثابت نمىشود .
زيرا شرافت مؤمن به اين است كه به واسطه او پدرانش و پيروانش كه خودشان استحقاق دخول در بهشت را ندارند داخل