خوبى به حساب بيايند .
وَ مَنْ تَقِ السَّيِّئاتِ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمْتَهُ
اگر روز دخول اهل بهشت به بهشت كسى را از بديها حفظ كنى به او رحم كردهاى .
وَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ
و اين همان رستگارى و خوشبختى بزرگ است ، چون رحم كردن در دنيا آميخته به رنجهاست بر خلاف رحم اخروى كه آن رستگارى خالص است ، پس گويا كه رحم دنيوى اصلا رحم نيست و چون مقصود از رحم ، رحم اخروى است ، رستگارى بزرگ را منحصر در آن نمود .
قمّى قدّس سرّه آيه را چنين تفسير كرده است : كسانى كه حامل عرش هستند يعنى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله اوصياى پس از او حامل علم خدا هستند .
و كسانى كه در اطراف و حول و حوش عرش هستند ملائكههايى هستند كه ايمان آوردهاند يعنى شيعه آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله كه از ولايت بنى اميّه توبه كردند و از راه تو پيروى نمودند .
يعنى از ولايت ولى خدا ، « من صلح » يعنى صالحين كسانى هستند على عليه السّلام را دوست دارند و صلاح آنها همين است ، به چنين كسى تو در روز قيامت رحم مىكنى ، همين رستگارى بزرگى است براى كسى كه خداوند او را از اينان نجات داده است .