مطلب قول خداى تعالى است :
« بَلِ اللَّهَ فَاعْبُدْ وَ كُنْ مِنَ الشَّاكِرِينَ »
چه خداى تعالى مىداند كه نبىّ او عبادتش مىكند و تشكّر آن را بهجا مىآورد ، ليكن خداوند پيامبرش را دعوت به عبادت كرد تا به امّت پيامبر بياموزد .
و از امام باقر عليه السّلام از اين آيه سؤال شد فرمود : تفسير آيه اين است كه اگر بعد از خودت با ولايت على به ولايت ديگرى نيز دستور دهى عمل تو از بين مىرود و از زيانكاران خواهى شد .
و از امام صادق عليه السّلام روايت شده : اگر در ولايت غير او را شريك بياورى ، فرمود : بلكه خدا را عبادت كن بنحو عبادت اطاعت و از سپاسگزاران باش كه برادر و پسر عمويت را كمك و ياد تو قرار دادم .
غرض از نقل امثال اين اخبار اين است كه بدانى كه هرگاه اشراك و توحيد ذكر شود مقصود اشراك و توحيد نسبت به ولايت است ، خواه مقصود از ظاهر لفظ نيز همين معنى باشد يا مقصود از لفظ چيز ديگرى مىباشد .
بنابراين قول خداى تعالى :
« بَلِ اللَّهَ فَاعْبُدْ »
يعنى بلكه على عليه السّلام را عبادت ( به طاعت ) كن و ولايت او را بپذير ، كه على عليه السّلام مظهر خداى تعالى است ، چون عبادت خدا جز با ولايت ميسّر نيست ، بر نعمت ولايت از شكركنندگان باش .
و بنابراين معناى قول خدا :
وَ ما قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ
نيز چنين مىشود : قدر على عليه السّلام را ندانسته ، يا قدر ولايت را آنچنانكه