خبر دادن از عمل در آخرت جز جهت مجازات بر آن نيست .
إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ
مكرّر اين مطلب گذشت كه آنچه كه در سينههاست يا از قبيل : ارادهها ، عزمها ، نيّتها ، خيالها و خطورات كه بر آنها ذات الصّدور صدق مىكند يا از قبيل قوا و استعدادهاى است كه در نفوس پنهان است و صاحبان سينهها خود به آنها آگاهى ندارند ، كه آنها به ذات الصّدور بودن سزاوارتر هستند ، چون امور قبلى مانند ارادهها و عزم نيّتها به سرعت از بين مىروند بر خلاف قوا و استعدادها كه از بين نمىروند و لذا آنان به صدق همراهى و مصاحبت سزاوارتر هستند و اين جمله تعليل اين قول خدا : « ينبئكم » است ، تهديد كسى است كه اعمالش را مخفى مىكند .
وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ ضُرٌّ
عطف بر قول خدا : « ان تكفروا » است ، يعنى چگونه به خدا كفر مىورزيد در حالى كه هرگاه با سختى و ضرر روبرو مىشويد به خدا پناه مىبريد ، نه به غير خدا ؟ ! يعنى شما طبق فطرت اقرار به خدا كرده و به او پناه مىبريد ؟ ! پس كفر و كفران نعمتها بىشما جز به علّت پوشيده شدن سرشت و فطرت شما نيست .
دَعا رَبَّهُ مُنِيباً إِلَيْهِ
لذا در موقع ناچارى خدا را مىخوانيد كه به سوى او برگرديد .
پيش از اين گفته شد كه خيال كه به سبب تصرّف قوّهى متخيّله است ، قوهى عاقله را از تدبير و تصرّف منع مىكند ، پند و