موعظه و ردع و منع عقل را مىپوشاند ، ولى وقتى با سختى و مشكل مواجه شد و واقعيتها را ديد خيال از تصرّف باز مىايستد ، آنوقت كه ( غريزه حيات ) و حكم عقل ظاهر مىشود .
ثُمَّ إِذا خَوَّلَهُ
وقتى خداوند تفضّل و عنايت نمود ، چون لفظ « خوّله » جز در اين معنا استعمال نمىشود .
نِعْمَةً مِنْهُ نَسِيَ ما كانَ يَدْعُوا إِلَيْهِ مِنْ قَبْلُ
و آن مشكل سختى را كه دفع آن را از خدا مىخواست فراموش مىكند ، يا آن لطيفهى غيبى را فراموش مىكند كه قوا و اهل مملكتش هنگام سختى او را فرامىخواند ، چه پناه بردن به خدا ، دعوت و فراخوانى جميع اهل مملكتش به سوى خدا مىباشد اگر چه نزول آيه در مورد ابى الفضيل مىباشد ، چنانچه در خبر آمده است .
از امام صادق عليه السّلام روايت شده كه اين آيه در مورد ابى الفضيل نازل شده است : او رسول خدا را ساحر مىدانست ، هر وقت به سختى و مريضى دچار مىشد پروردگارش را فرامىخواند و از آنچه كه دربارهى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله گفته بود توبه مىكرد ، وقتى خدا به او صحّت و عافيت مىداد ، توبه را فراموش مىكرد ، لذا خداى تعالى فرمود :
« قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيلًا إِنَّكَ مِنْ أَصْحابِ النَّارِ »
منظور از اينكه رياست تو بر مردم بدون حقّ از جانب خدا و رسولش مىباشد پس بگو كسى از كفرت بهرهمند شود كه از تو اهل آتشى امام عليه السّلام فرمود : سپس خداى تعالى جمله بعد از اين آيه را دربارهى على عليه السّلام عطف نمود كه از حال فضل او نزد خداى تعالى خبر