داديم فراوان است ، با بخشيدن به ديگران بدون حساب و اندازه چيزى از آن كم نمىشود ، يا مقصود اين است كه ما تو را نسبت به آنچه كه عطاء كردى يا امساك نمودى مطالبه و مؤاخذه نمىكنيم ، چون كار را به خودت واگذار كرديم .
از امام صادق عليه السّلام در قول خداى تعالى :
هذا عَطاؤُنا
. . . تا آخر آيه » آمده است كه فرمود : به سليمان ملك عظيم و بزرگى داده شد ، سپس اين آيه در مورد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله جريان پيدا كرد ، كه او مىتوانست هر چه را كه بخواهد و به هر كس بخواهد ببخشد يا منع كند ، به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله چيزى عطا نمود كه برتر و بهتر از چيزى بود كه به سليمان داده شد ، چه خداى تعالى فرمود : آنچه كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله به شما داد آن را بگيريد و آنچه را كه از آن نهى كرد خوددارى كنيد . « 1 » درخواستى است درباره آنچه كه در خور مقام او بوده و كسى را فوق آن مقام امكان نداشته است .
به امام رضا عليه السّلام گفته شد : حقّ و لازم است بر ما كه از شما سؤال كنيم ؟ فرمود : بلى ، گفته شد : آيا حقّ است بر شما كه بما جواب دهيد ؟ فرمود : آن مربوط به ماست اگر خواستيم جواب مىدهيم ، اگر خواستيم جواب نمىدهيم .
وَ إِنَّ لَهُ عِنْدَنا لَزُلْفى وَ حُسْنَ مَآبٍ
اين جمله جهت رفع توهّم اين مطلب است كه درجات آخرت و نزديكى به خدا شايد با اين ملك عظيم دنيوى منافات داشته باشد ، چون دنيا و آخرت دو
هامش
( 1 ) صافى : ج 4 ، ص 301 . كافى : ج 1 ص 268 ، ح 10 .