وَ أَبْصِرْهُمْ
و آنها را بينا كن و چون چشم بصيرت تو باز شده مىتوانى آنها را نيز بر حال بدشان آگاه و بينا سازى و بينند كه اين حالت آنان را به جهنّم و به عذاب دردناك مىكشاند يا آنها را بر حالتى كه در قيامت و نزد حساب يا در جهنّم و نزد عذاب بر آن حالت هستند آگاه و بينا كن ؛ چه تو احتياج ندارى كه قيامت بيايد ، زيرا قيامت حال تو است و تو آن را مىبينى .
فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ
و آنان به زودى حال خودشان را در قيامت مىبينند ، چون هنوز از تنگناى طبع و زندان نفوس و پردههاى هواهايشان خارج نشدهاند .
أَ فَبِعَذابِنا يَسْتَعْجِلُونَ
اين جمله تهديد آنها است .
روايت شده وقتى
« فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ »
نازل شد گفتند : قيامت چه وقت است ، ما چه وقت حال خود را خواهيم ديد ؟ پس خداى تعالى در مقام تهديد آنان فرمود :
« أَ فَبِعَذابِنا يَسْتَعْجِلُونَ »
آيا به عذاب ما عجله و شتاب مىكنند ؟
فَإِذا نَزَلَ بِساحَتِهِمْ فَساءَ صَباحُ الْمُنْذَرِينَ
كه چون عذاب پيرامون آنها فرارسد ، هنگام بدى برايشان فرا مىرسد چه صباح به وقت انذارشدهها گفته مىشود ، زيرا بيشتر اوقات لفظ « صباح » در مطلق وقت استعمال و استعاره مىشود .
وَ تَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّى حِينٍ وَ أَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ
تأكيد آيه اوّل و به دنبال هم بودن وعد و وعيد است تا هر دو طرف وعد و وعيد كامل شود .
سُبْحانَ رَبِّكَ
منزّه است پروردگار تو از هر چيزى كه