تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 258

مساهمون:

ص٢٥٨
سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ
منزّه است خداى تعالى از آنچه كه در حقّ او توصيف مىكنند از قبيل فرزند ، نسبت و دامادى و تزويج جنّ .
إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ
استثنا از فاعل « يصفون » يا از مرفوع « لمحضرون » يا استثناى منقطع است ( يعنى غير از بندگان پاك و خالص شده در اشتباهند ) .
فَإِنَّكُمْ وَ ما تَعْبُدُونَ
شما و آنچه كه مىپرستيد از ملايكه و جنّ و شياطين و غير اين‌ها از معبودها .
ما أَنْتُمْ عَلَيْهِ
آن حالتى كه شما بر آن حالت هستيد ، يعنى بر آنچه كه عبادت مىكنيد ، اعتقادى كه به خدا داريد ، يا بر اين وصف كه هستيد .
بِفاتِنِينَ
نمىتوانيد مردم را فاسد و گمراه سازيد ، جمله جز او شرط محذوف است ، يعنى وقتى خداوند از آنچه كه بدون تحقيق مىگوييد منزّه است و اگر امر مادّى نمىتواند تصرّف در چيزى بكند كه منزّه ار مادّه است ، پس شما و معبودهايتان نمىتوانيد مردم را بر خلاف امر تكوينى خدا فاسد و گمراه كرده و در فتنه بيندازيد .
إِلَّا مَنْ هُوَ صالِ الْجَحِيمِ
مگر كسى كه داخل در جهنّم باشد و در آنجا بسوزد ، يعنى كسى كه بالفعل در آتش جهنّم است و خودش آن را احساس نمىكند ، چون مداركش بىحسّ است و از سوختن در آتش متأثّر نمىشود .
وَ ما مِنَّا إِلَّا لَهُ مَقامٌ مَعْلُومٌ
هيچ يك از ما فرشتگان
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 258 | سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه ) / رضاخانى / حشمت الله رياضى