لَوْ أَنَّ عِنْدَنا ذِكْراً مِنَ الْأَوَّلِينَ
اگر نزد ما هم كتابى از كتب پيشينيان ، يا شريعتى از شرايع آنان ، يا پيامبرى از پيامبران آنان بود ما هم بندگان مخلص خدا بوديم .
لَكُنَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ فَكَفَرُوا بِهِ
آنها به ذكر كه عبارت از محمّد صلّى اللّه عليه و آله است ، يا به قرآن ، يا به شريعت محمّد صلّى اللّه عليه و آله يا ولايت على عليه السّلام است ، كافر شدند .
فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ
به زودى عاقبت كفرشان را خواهند دانست .
وَ لَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنا لِعِبادِنَا الْمُرْسَلِينَ
در حالى كه كلمه و عهد ما به وعده و يارى رسولان ما از پيش مقرّر شده است .
يعنى كلمه ما كه عبارت از فعليّت انسانى است دليل هر خير ، طريق هر مطلوب و فعليّت هر كمالى است ، يا كلمه ما كه ولايت است بر كلمه شيطان سبقت گرفته و كلمه شيطان مغلوب شده است .
و اگر كلمه شيطان مغلوب شود همه لشگريان داخلى و خارجى شيطان مغلوب مىشوند ، همه لشگريان داخلى و خارجى حقّ غالب مىگردند و آيه دلدارى دادن به رسول و مؤمنين و تهديد كافرين است كه :
إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ وَ إِنَّ جُنْدَنا لَهُمُ الْغالِبُونَ
آن پاكان يارى شده خدايند و لشگريان ما پيروزمندند .
اين جمله بدل از « كلمتنا » يا جواب سؤال مقدّر در مقام بيان « كلمه » يا در مقام تعليل است .
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ
از گفتگو و جنگ با مشركين اعراض كن .
حَتَّى حِينٍ
تا موعد يارى تو و كشتن آنها برسد .