چقدر كه خدا بخواهد از شب گذشت بلند مىشوند و به سوى پروردگارشان پناه مىبرند ، در حالى كه به پروردگار راغب و شايق هستند ، از او مىترسند و به آنچه كه نزد خداست طمع دارند .
پس خداى تعالى اين مطلب را در كتابش ذكر نمود و به شما خبر داد كه آنان را در جوار خويش اسكان داده و به بهشتش داخل مىكند و ترسشان را ايمن مىسازد ، رعب و هراس آنان را از بين مىبرد « 1 » در خبرى از امام صادق عليه السّلام دربارهى اين آيه آمده است كه فرمود : آنها نمىخوابند تا نماز عشا را به جاى آورند . « 2 »
فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ
و در اخبار زيادى جملهى
ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ
ذكر شده است ، هر كس مىخواهد به كتابهاى مفصّل مراجعه نمايد .
أَ فَمَنْ كانَ مُؤْمِناً
اين جمله جواب سؤال مقدّر است ، گويا بر سبيل تعجّب گفته شده : آيا براى آنها چنين چيزى است ؟ پس فرمود : نه ، چنين چيزى نيست و مؤمن با فاسق يكسان نيست .
كَمَنْ كانَ فاسِقاً لا يَسْتَوُونَ أَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ
بيان مساوى نبودن مؤمن و فاسق است .
فَلَهُمْ جَنَّاتُ الْمَأْوى نُزُلًا بِما كانُوا يَعْمَلُونَ
لفظ
نُزُلًا
يعنى بهشت براى آنها آماده شده ، يا براى آنها منزل است و آن جهت كردار
هامش
( 1 ) . صافى : ج 4 ، ص 156 . علل الشّرائع : ج 2 ، ص 365 ، باب 86 ، ح 4 .
( 2 ) . صافى : ج 4 ، ص 156 . امالى شيخ طوسى : ج 1 ، ص 300 ، ح 22 و نور الثقلين ج 4 ص 229 ، ح 34 .