دلالت بر ايمان تحقيقى به كتاب مىكند ، بلكه دلالت بر تحقيق به كتاب مىكند .
بنا بر روش اتّحاد عاقل و معقول ، يعنى خود كتاب
آياتٌ
آياتى است كه دلالت بر مبدأ و صفات او ، دلالت بر رسالت و احكام آن و صادق بودن آورندهاى آن مىكند ، يا مقصود اين است كه صاحب رسالت و صاحب ولايت با ولايت و نورانيّت خود آيات
بَيِّناتٌ
روشن يا روشنكننده هستند .
فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ
در سينهى دانشيافتگان ، نفرمود در سينه كسانى كه علم كسب كردند ، فرمود : در سينهى كسانى كه به آنان علم داده شد ، تا مشعر به اين باشد كه علم نورى است كه خداوند آن را در قلب هر كس كه به خواهد مىاندازد و چنان نيست كه با كسب تحصيل شود ، بلى كسب علم شخص را آمادهى تابش اين نور مىكند .
و فعل
أُوتُوا
را به صورت مجهول آورد تا اشاره به اين باشد كه احتمال داده نمىشود فاعل فعل جز خدا كسى باشد ، مراد از كسانى كه به آنان علم داده شده اوصيا عليهم السّلام هستند ، چنانچه اين مطلب در اخبار زيادى از ائمّه عليهم السّلام آمده است .
وَ ما يَجْحَدُ بِآياتِنا إِلَّا الظَّالِمُونَ
تكرار مطلب براى اهميّت دادن به كنايه از امّت است ، نيز براى اشعار به اين است كه انكاركننده همانطور كه كافر است ظالم نيز مىباشد .
وَ قالُوا
عطف به لحاظ معناست ، گويا كه گفته است :
ظالمين آيات را انكار كردند ، گفتند :