وَ هُوَ اللَّهُ
عطف است و مانند نتيجه براى ما قبلش مىباشد ، زيرا كسى كه خلق كردن آنچه را كه بخواهد و اختيار خير براى هر مخلوق و علم جليّات و خفيّات منحصر به او باشد الوهيّت نيز در او منحصر مىشود .
و همچنين استحقاق عبادت و جميع اضافات و نسبتهاى مبدأ بودن و جميع صفات پسنديده براى هر محمود و پسنديدهاى در دنيا و آخرت منحصر در اوست .
چون او مبدأ همهى آنهاست و فاعل هر چيز به آن چيز ، سزاوارتر از قابل آنست ، پس گويا كه فرموده است : او خدايى است كه جز او خدايى نيست .
لا إِلهَ إِلَّا هُوَ لَهُ الْحَمْدُ فِي الْأُولى
جز او خدايى نيست ، حمد و ستايش در دار دنيا و در ( دار آخرت ) مر او راست .
يا در نظر اوّل كه نظرى در آن نيست جز به مخلوق ، زيرا خالق كسى است كه با صورتش در مخلوق ظاهر شود .
پس آنچه كه در نظر اوّل به مخلوق نسبت داده مىشود آن در حقيقت منسوب به خالق است و همچنين است در نظر آخرت كه هر تعيّن و ماهيّت در نظر فانى مىشود و خالق با خالقيّت خويش در آن مىماند .
وَ الْآخِرَةِ وَ لَهُ الْحُكْمُ
در دنيا و آخرت حكم حكم خداست .
وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
به سوى او باز مىگرديد ، يا در نظر بصيرت به سوى او باز مىگرديد .
زيرا همه چيز در نظر بصير با وجود ، افعال و اوصافش به