طالب و عدم اسلام او مىباشد و بعضى از خاصّه نيز بعضى از اخبار عامّه را ذكر كردهاند كه مناسب شأن ابى طالب نيست .
چه جلالت شأن ابى طالب بزرگتر و برتر از آن است كه عقول مردان به آن برسد تا چه رسد به ارباب بحث و جدل و ارباب ظنّ و خيال .
زيرا آن طور كه از اخبار استفاده مىشود ابو طالب بعد از انوار چهاردهگانه ( چهارده معصوم عليهم السّلام ) از جميع انبيا و اوليا عليهم السّلام نورانىتر و قدر و منزلتش بيشترست .
و او كسى است كه وديعههاى وصايت از جميع انبيا و اوليا عليهم السّلام به او سپرده شده بود ، آن وديعهها و امانتهايى كه بايد به محمّد صلى اللّه عليه و آله كه خاتم انبياست تسليم مىشد و كسى كه حامل وديعههاى وصايت رسول خداست بايد هم سنخ او باشد و در مرتبهى شرافت مناسب با او .
و او تربيتكنندهى محمّد صلى اللّه عليه و آله از اول كودكى بود ، بلكه مدّتى از پستان نفسش به او شير داده بود ، ( يعنى او را تربيت كرده بود ) و ابو طالب قبل از ولادت محمّد صلى اللّه عليه و آله و بعد از ولادت او به ولادت و نبوّت و شرافت او زياد خبر داده بود و او از اوصيا عيسى عليه السّلام بود و همهى اوصيا بايد به او برگردند و از او بگيرند .
در كتابهاى معتبر از امام كاظم عليه السّلام سؤال شد : آيا رسول خدا در مقابل حجّت و دليل ابى طالب مغلوب بود ؟ فرمود : نه ، ليكن او امانتدار وصايا بود كه آنان را به رسول خدا صلى اللّه عليه و آله داد ، گفته شد :
وصايا را به رسول خدا داد بنا بر آن كه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله مغلوب اوست ، پس امام فرمود : اگر رسول خدا صلى اللّه عليه و آله مغلوب ابى طالب بود
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 187
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص١٨٧