نما
بَيْنِي وَ بَيْنَهُمْ فَتْحاً وَ نَجِّنِي وَ مَنْ مَعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ
پس در ميان من و ايشان ، چنان كه بايد و شايد ، داورى كن و مرا و همراهان مؤمنم را رهايى ده ؛ يعنى از « شرّ » آنان يا از عذابى كه آنان مسئول آنند .
فَأَنْجَيْناهُ
آوردن فا پشت سر دعا براى اشعار بر اين است كه عذاب بعد از دعا بدون مهلت آمده تا در مقام تهديد بلاغت بيشترى داشته باشد و گرنه بين دعاى او و تحقّق وعدهى اجابت و غرق شدن آنان مدّت طولانى بوده است .
وَ مَنْ مَعَهُ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ
آنگاه او و همراهانش را در كشتى پر و گرانبار رهايى داديم با مردم و تعدادى از حيوانات .
ثُمَّ أَغْرَقْنا بَعْدُ الْباقِينَ
سپس در پى آن بازماندگان را غرقه ساختيم ؛ در حالى كه حقّ مطلب اقتضا مىكرد كه عبارت با فا مىآمد يا ثمّ آورد تا تفاوتى بين دو خبر باشد .
آيات 151 - 121
[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيات 121 تا 151 ]
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ( 121 ) وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ( 122 ) كَذَّبَتْ عادٌ الْمُرْسَلِينَ ( 123 ) إِذْ قالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَ لا تَتَّقُونَ ( 124 ) إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ( 125 )