امانت در اينجا مبتنى بر نخواستن اجرت بر تبليغ از آنان است .
قالُوا أَ نُؤْمِنُ لَكَ وَ اتَّبَعَكَ الْأَرْذَلُونَ
گفتند : آيا به تو ايمان بياوريم ، حال آنكه فرومايگان از تو پيروى مىكنند .
و خوانده شده « اتّباعك الارذلون » همانند اين است كه امانت و استغناى او و طمع نداشتنش را بر اموالشان تكذيب نكردهاند ؛ ليكن آنان تبعيّت اراذل را مانع قبول نمودن رسالتش دانستهاند ، اراذل را نسبت به رذالت دادهاند كه تابعين رذالت شأنيّتى با رسالت ندارند .
پس بنابراين به انبيا عليهم السّلام جنون ، خبط و مورد وسوسه شياطين شدن و امثال اينها را نسبت دادهاند .
قالَ وَ ما عِلْمِي بِما كانُوا يَعْمَلُونَ
( نوح ) گفت : من از ( حقيقت ) آنچه ايشان كردهاند آگاهى ندارم .
و براى چه آنان را از اراذل نام گذاشتهايد در حالى كه حسن و قبح عملشان بر دست من نيست و جز اين نيست كه من از ايشان بيعتى براى خدا گرفتهام .
إِنْ حِسابُهُمْ
و در حالى كه حسابشان در عملى كه انجام مىدهند
إِلَّا عَلى رَبِّي
جز براى پروردگارم نيست .
و حساب آنان با من نيست تا مراقب آنان باشم در اعمالى كه انجام مىدهند
لَوْ تَشْعُرُونَ
اگر دريافته باشيد اين كه