پذيرش اين مسئوليّت و مانند اين است كه گفته باشد رسالت و پيامبرى تو لازم مىدارد سعهى صدر را ؛ چرا كه پيامبر تو ناچارست بر او معاشرت با دانى و عالى ( افراد پست و افراد بلند مرتبه ) ايشان كه در آن مشاهدهى افعال و كردارهايى كه عقل بر آن رضا ندهد از ايشان سر خواهد زد .
و ناچارست از سخن گفتن و مجادله با فصيحان اهل منطق كه اگر لكنت زبان داشته باشد غالب نخواهد شد بلكه مغلوب مىشود كه اين نيز با رسالت از جانب تو منافات دارد .
و به ناچار بايستى رغبت و ميلى به رسول تو باشد از جانب هر كس كه معاشرت مىكند و من مردى را از ايشان كشتهام كه در مقام جستجوى من هستند كه نسبت به خون او رغبتى در من نمىكنند و هارون از همهى اينها بىعيبتر و بهترست ؛ هم داراى سعهى صدر است ، زبان گويا و آزاد دارد و بين او و آنان خونى در ميان نيست پس او را رسول خود گردان .
يا به اين معنا كه به هارون رسالت بده كه معاون من بوده باشد تا موافق با ساير آيات نيز باشد و بنا بر معناى اوّل موسى عليه السّلام استعفا از رسالت مىنمود و خداوند ابا فرمود از غير رسالتش لذا بعد از اباى الهى استدعا نمود معاونت هارون را
وَ لَهُمْ عَلَيَّ ذَنْبٌ فَأَخافُ أَنْ يَقْتُلُونِ
و آنان را بر من