مضاعف مىشود ، يا نسبت به عذاب او در برزخ در قيامت عذابش مضاعف مىشود .
زيرا كه در برزخ معذّب به عذابى است كه از خودش است بدين گونه كه صورت عصيان و گناه بر او ظاهر مىشود ولى در قيامت هم عذاب خودش است و هم عذابى كه جزاى عملش مىباشد .
به عبارت ديگر در برزخ با تجسّم عملش عذاب مىشود ، در قيامت هم تجسّم عمل است و هم جزاى عمل و مقصود اين نيست كه عذاب نسبت به استحقاقش مضاعف مىشود تا منافى عدل الهى گردد .
وَ يَخْلُدْ فِيهِ
خلود در عذاب يا در گناهان .
مُهاناً
تقييد به لفظ « مهان » براى اشعار به اين است كه بعضى عذاب مىشوند ولى نه به صورت ذلّت ، خوارى و اهانت ، يا اين لفظ تأكيد و بيان است .
إِلَّا مَنْ تابَ
مگر كسى كه توبه كند با توبهى عامّ نبوى به دست نبىّ صلّى اللّه عليه و آله يا خليفهى نبىّ صلّى اللّه عليه و آله
وَ آمَنَ
يعنى احكام اسلام را با بيعت عام پذيرفته باشد .
وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً
با توبهى خاصّ ولوى و قبول دعوت باطنى و بيعت خاصّ ولوى عمل صالح انجام بدهد .
زيرا عمل ، صالح نمىشود مگر با ولايت كه با بيعت ولوى