معنوىاش در پايين قرار گرفته ، آنچه كه بر فطرت انسانىاش باقى مانده حال باطنى آن بر همين منوال است .
و هرگاه كه از فطرتش برگشته و مرتدّ شود سر و صورت باطنىاش از بالاى وجودش سقوط كرده و به وسطهاى وجود برمىگردد ، در همين انحطاط و پايين آمدن به تدريج پيش مىرود تا جايى كه سرش به جاى پايش مىرسد و پايش به جاى سر باز مىگردد .
چون صورت اخروى و بدن ملكوتى او تابع نفس اوست به نحوى كه نفسش هيچ حالتى به خود نمىگيرد مگر آن كه بدن او نيز به همان حالت درمىآيد لذا بدن اخروى او معكوس مىشود بهطورى كه راه رفتن او با صورتش مىشود و پاهاى او بالاى سرش قرار مىگيرد .
در روايت آمده است : مردى گفت : يا نبىّ اللّه كافر در روز قيامت چگونه بر صورتش محشور مىشود ؟ رسول خدا فرمود : آن كسى كه قدرت دارد انسان را بر دو پايش به راه اندازد قدرت دارد او را در روز قيامت با صورت راه ببرد و همين است معناى تناسخ ملكوتى ، كه گاهى اين معنا قوى مىشود به نحوى كه اثرش به بدن ملكى سرايت مىكند كه در اين صورت مسخ مىشود « 1 » .
هامش
( 1 ) مجمع البيان ج 8 - 7 ص 170 و نور الثّقلين ج 4 ص 15 ح 56