« بورا » مصدر است و صفت « قوما » قرار گرفته است .
و روى همين جهت بر مفرد و تثنيه و جمع و مذكّر و مؤنّث با لفظ واحد اطلاق مىشود ، يا مشترك است بين جمع « بائر » و وصف « بار » به معناى هلاكت و نابودى ، و مصدر آن و معناى آيه اين است كه آنان از حيات انسانى نابود و هلاك هستند ، و از لطيفهى الهى كه بدان وسيله انسان خدا و امور آخرت را به ياد مىآورد غافل مىباشند .
پس از توجّه به ما امر الهى اخروى را متذكّر و يادآور نمىشوند ، بلكه توجّه آنان در عبادت ما به جهت نفسانى ما است كه موافق با جهت نفسانى و هواهاى باطل و شياطين معنوى آنان باشد ، بنابراين در عبادت ما جنّ و هواهاى آنان را عبادت مىكنند .
فَقَدْ كَذَّبُوكُمْ
عطف بر « قالوا » به تقدير قول است ، يعنى به عبادتكنندگان گفته مىشود : معبودها شما را تكذيب كردند ، و بر گرداندن خطاب از معبودها به عبادتكنندگان است .
بِما تَقُولُونَ
لفظ « باء » به معناى « فى » يا براى سببيّت ، يا براى تعديه است ، نظير « كذّب بالآيات » كه به معناى « كذّب الآيات » است ، كه در اين صورت بدل از مفعول است و معناى آن اين است كه معبودها اين گفتار شما را كه آنها خدايان هستند يا اين گفتار شما را كه شما آنها را پرستش نموديد .
يا گفتهى شما را كه پروردگار آنها ما را گمراه كردند تكذيب نمودند .