به نور خودش هدايت و راهنمايى نكرده ، و اين معنا دلالت مىكند بر اين كه قول خدا :
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا . . .
تا آخر » معادل قول خدا :
يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشاءُ
است ، و نفرمود : « من لم يهتد الى نوره » تا اشعار بر اين باشد كه هدايت يافتن به نور به علّت فعل خداست ، بر خلاف كفر كه علّت آن استعداد و آمادگى بنده است .
مقصود از نورى كه خداوند براى بندگانش قرار مىدهد ولايت است كه آن مانند بذر در زمين قلب و مانند مايه براى شير وجود است ، و مانند مغز براى گردو ، و بادام و پستهى اعمال است ، كه به واسطهى ولايت بندگان و اعمال آنان داراى مغز مىشوند و بدون ولايت وجود اعمال بندگان مانند گردوى خالى از مغز مىشود .
و اين ولايت همان است كه مانع بندگان در خروج از اطاعت مشايخ خويش مىباشد و ولايت چيزى است كه هرگاه قوى مىشود ، و نفوس صاف گردد به صورت مشايخ آنان در قلوبشان ظاهر مىگردد .
و قول خداى تعالى :
نُورُهُمْ يَسْعى بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ بِأَيْمانِهِمْ
اشاره به همين ظهور است ، چه در قيامت نفوس از حجابهاى مادّه صاف مىشود و ولايت آنان به صورت امامشان