تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 362

مساهمون:

ص٣٦٢
خَلَقَ كُلَّ دَابَّةٍ مِنْ ماءٍ فَمِنْهُمْ مَنْ يَمْشِي عَلى بَطْنِهِ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَمْشِي عَلى رِجْلَيْنِ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَمْشِي عَلى أَرْبَعٍ يَخْلُقُ اللَّهُ ما يَشاءُ إِنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ( 45 ) لَقَدْ أَنْزَلْنا آياتٍ مُبَيِّناتٍ وَ اللَّهُ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ ( 46 )

ترجمه :

( 24 / 46 - 39 ) و كافران اعمالشان همچون سرابى در بيابان است كه تشنه آبش مىپندارد ، تا آن كه نزديك آن برسد و آن را چيزى نيابد ، و آنگاه خداوند را نزد خود حاضر يابد كه حسابش را به تمام و كمال به او بپردازد و خداوند زود شمار است . يا [ اعمالشان ] همچون تاريكيهايى است در دريايى ژرف كه آن را موجى فروپوشانده و بر فراز آن موجى ديگر است كه بر فراز آن ابرى است . تاريكيهايى تو بر تو ، چون دستش را برآورد ، چه بسا نبيندش ، و هر كس كه خداوند برايش نورى مقرر نداشته باشد ، نورى ندارد . آيا ندانسته‌اى كه هر كس كه در آسمانها و زمين است ، پرندگان بال گشاده خداوند را تسبيح مىگويند ؛ هر يك نماز و نيايشش را مىداند ، و خداوند به آن كه مىكنند داناست . و فرمانروايى آسمانها و زمين از آن خداوند است ، سير و سر انجام [ جهان ] به سوى خداوند است . آيا ندانسته‌اى كه خداوند ابرها را مىراند ، سپس بين آنان را پيوند مىدهد ، سپس درهم‌فشرده‌اش مىكند ، آنگاه باران درشت را مىبينى كه از لابه‌لاى آن بيرون مىآيد ، و سپس از آسمان ، از ابرى كه به كوه مىماند تگرگ فرومىفرستد و به هر كس كه بخواهد آن را مىزند