كارى مىفرستى من بايد مانند ميخ گداخته شوم تا آن كار را انجام دهم ، يا صبر و تأمّل نمايم ؟ رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : بلكه صبر و تأمّل نما ، على عليه السّلام عرض كرد : قسم به خداى كه تو را به حقّ مبعوث نمود جريح نه علامت مردان را دارد و نه علامت زنان ، پس رسول خدا فرمود : حمد خدايى را كه از ما اهل بيت بدى را برگرداند « 1 » .
و حكايت نسبت دادن ماريه به نحو ديگرى نيز روايت شده است « 2 » .
لَوْ لا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بِأَنْفُسِهِمْ خَيْراً
چرا وقتى آن تهمت را شنيدند مردان و زنان شوش در حق خودهايشان گمان خير كردند ؟ ! در اين آيه موضوع سخن را از غايب به مخاطب كشاند تا اين نكته را بفهماند كه ايمان مقتضى ظنّ و گمان خير به مؤمن است ، چون ايمان به بعضى معناى اسلام مقتضى تسليم و عدم استبداد به رأى پيروى نكردن به مقتضاى هواى نفس است ، نيز مقتضى ظنّ تسليم و انقياد به مؤمنين است ، با وجود ظنّ تسليم به مؤمن ديگر ظنّ و گمان پيروى هواى نفس و فحشا باقى نمىماند .
هامش
( 1 ) نور الثقلين ج 3 ص 581 ح 60 و تفسير القمى ج 2 ص 100 - 99
( 2 ) البرهان ج 3 ص 127