از باب تقليد ، بعضى گوش فرا مىدهند و بعضى مىشنوند ، كه هر يك از اينان به اندازهى خودشان گناه كسب مىكنند .
وَ الَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ
و در اين ميان كسى است كه بالاترين گناه و بيشتر آن را كسب كرد ، مانند عبد اللّه بن ابىّ سلول كه در رأس اصحاب افك و دروغ بود به نحوى كه مردم نزد او اجتماع مىكردند و به آنان از افك سخن مىگفت و تهمت را تكرار مىكرد و آن را بين مردم شايع مىساخت و مىگفت همسر پيامبرش با مرد اجنبى خوابيده و تا صبح با او بوده سپس آن مرد آمده و او را مىكشد و براى آن زن دلّالى مىكند ، به خدا قسم آن زن از آن مرد نجات پيدا نمىكند و آن مرد نيز از آن نجات پيدا نمىكند .
بعضى گفتهاند : مقصود مطح بن اثاثه ، برخى او را حسّان بن ثابت گفتهاند .
و ممكن است مقصود از آيه اين باشد كه تكبّر كرد و از اطاعت و انقياد رسول سر باززد و احترام رسول خدا را ننمود .
مِنْهُمْ
براى اين گروه تهمت زنند .
لَهُ عَذابٌ عَظِيمٌ
در تفاسير خاصّه و عامّه نقل شده كه اين آيات دربارهى عايشه نازل شده ، سبب نزول آن اين بوده كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله در غزوهى بنى المصطلق او را با خود برد ،