نسبتدهنده آشنا به معناى كلمه باشد .
بنابراين اگر بگويد : تو زنا مىكنى يا پدرت زنا كرده است ، يا بگويد : اى پسر زناكار ، يا تو عمل قوم لوط انجام مىدهى ، يا تو از پدرت نيستى ، يا مادر من هيچ وقت زنا نكرده است به صورتى كه احتمال جز كنايه در اين جمله داده نشود ، يا بگويد : من از زنا به دنيا نيامدهام ، كه كنايه از ديگرى باشد به نحوى كه جز كنايه متحمّل نباشد ، يا در مقام ناسزا گفتن چيزى بگويد كه صريح در نسبت زنا باشد و قصد چنين نسبتى را هم داشته باشد .
به عنوان مثال بگويد : زن تو زناكار است ، يا با قصد نسبت زنا او را به ديّوث بودن نسبت دهد . . . تمام اين صورتهاى ذكر شده رمى و نسبت زناست .
ولى اگر مقصود نسبت زنا و اتهام نباشد يا صريح در اين معنا نباشد ، مثل اين كه بگويد : تو از حرام زاده شدى ، كه مشترك بين نسبت زنا و تولّد از غذاى حرام و انعقاد در حال حيض است در اين صورت رمى و نسبت زنا حساب نمىشود .
بلى ، اگر چنين سخنى را در حضور مسلمان بگويد هتك حرمت او مىشود و گويندهاش استحقاق تعزير دارد .
و چون خداى تعالى حكم زناى محصنه و حكم لواط و
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 273
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص٢٧٣