را از كسى كه تهمت مىزند و افترا مىبندد و فرموده :
أَ فَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً لا يَسْتَوُونَ
( آيا مؤمن مانند فاسق است ؟ ! ) ، خداى تعالى فاسق را منافق قرار داده و فرموده :
إِنَّ الْمُنافِقِينَ هُمُ الْفاسِقُونَ
و خداوند او را از دوستداران و اولياى ابليس قرار داده و فرموده :
إِلَّا إِبْلِيسَ كانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِ
( جز آن كس كه از جن بود و گفت به امر خدا فاسق بود ) و خداوند او را به ملعون قرار داده و فرموده :
إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ الْغافِلاتِ الْمُؤْمِناتِ لُعِنُوا فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ
( كه در اين آيه است ) « 1 » .
إِلَّا الَّذِينَ تابُوا مِنْ بَعْدِ ذلِكَ وَ أَصْلَحُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
مگر آنانى كه پس از اين توبه كنند و به اصلاح خويش كوشند ، در در اين صورت خدا بر آنها آمرزش و رحمت آورده است .
از امام صادق سؤال شد ، چگونه توبهى او شناخته مىشود ؟
حضرت فرمود : خودش را در حضور و پيش مردم هنگامى كه تازيانه زده مىشود تكذيب كند و استغفار خدا نمايد .
پس اگر چنين كرد توبهاش ظاهر شده است « 2 » .
و در خبر ديگرى از امام صادق عليه السّلام آمده است : كسى كه
هامش
( 1 ) تفسير نور الثقلين ج 3 ص 573 ح 27
( 2 ) تفسير البرهان ج 3 ص 214 الكافى ج 7 ص 241 ح 7