بر حسب اشتداد نسبت و قوّت دست يافتن ارث و مال موروث زياد مىشود ، اين ارث موجب وسعت و گستردگى مورّث و كثرت مال او است ، به خلاف ارث صورى .
چون براى هر انسان بالقوّه فعليّت جهنّم و بهشت است ، دركات جهنّم و درجات بهشت پيش از اين براى انسان بالقوّه و منزله مال مملوك او حساب مىشد ، هرگاه بر يكى از آن دو مىرسيد ديگرى را ترك مىكرد ، همانند ترك كردن ميّت مالش را براى وارثش ، امّا اكنون بالفعل و ثابت شده است . . .
لذا وارد شده كه منازل اهل جنان در جهنّم را اهل جهنّم به ارث مىبرند و منازل اهل جهنّم در بهشت را اهل بهشت ؛ يعنى هر يك از دو به تناسب منازل ديگرى را وارث مىشود ، به سبب همين تناسب است كه اطلاق توارث صحيح مىشود .
پس بنا بر آنچه كه ذكر شد معناى آيه چنين مىشود : كسانى كه فردوسى را از صاحب ولايت مطلقه يا متناسب مثال خودشان از اهل جهنّم ارث مىبرند .
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 170
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص١٧٠