يعنى آنان كه در گذشته ( پيشاپيش ) از جانب ما در حقّ آنان نيكى مقرّر شده است
أُولئِكَ
تكرار مبتدا به وسيلهى اسم اشارهى بعيد جهت بزرگداشت شأن آنانست .
عَنْها مُبْعَدُونَ
آنان از عذاب آتش و رسيدن رنج و درد آن دور هستند ، تا منافى قول خداى تعالى :
وَ إِنْ مِنْكُمْ إِلَّا وارِدُها
نباشد و آنچه كه گفته شده كه اين آيه ناسخ آن آيه است جدّا بعيد است .
لا يَسْمَعُونَ حَسِيسَها
آنان هرگز آواز جهنّم را نخواهند شنيد « حسيس » صدايى است كه احساس مىشود ، جمله حال يا مستأنف و جواب سؤال مقدّر يا خبرست .
وَ هُمْ فِي مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خالِدُونَ لا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ
مقصود فزع و بىقرارى قيامت كبير است كه آن ناراحتكننده و بىتابكنندهتر از قيامت صغراست .
و برخى گفتهاند : فزع اكبر موقعى است به عبد امر مىشود كه داخل آتش شود و بازگشت اين دو معنا به همان معناى اوّل است .
و بعضى گفتهاند : آن عذاب آتش است وقتى كه اهل آتش را فرا گيرد و آن پشت سر قيامت كبراست .
وَ تَتَلَقَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ
و ملايكه آنان را ملاقات كرده