ظرف مستقرّ و حال از « امرهم » است .
معناى آن اين است : امر دينشان يا امر امامتشان يا امر پيروى كردن و اتّباعشان را بين خودشان پراكنده و متفرّق كردند .
فَمَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ
لفظ « فاء » براى ترتيب در اخبار است يعنى هر كس بعضى و مقدارى از اعمال صالح و نيك انجام دهد .
وَ هُوَ مُؤْمِنٌ
در حالى كه مؤمن باشد به سبب ايمان عامّ و بيعت عامّ نبوى ، يا به سبب ايمان خاصّ و بيعت خاصّ و لوى .
فَلا كُفْرانَ لِسَعْيِهِ
كوشش او ضايع نخواهد شد .
چه ، كفران سعى عبارت از ضايع كردن سعى و كوشش است ، ضايع نشدن سعى و كوشش را معلّق بر عمل كردن مقدارى از اعمال صالح نمود كه به سبب آن بريدن يا بر نفس اثر ايمان ظاهر مىشود و آن را مقيّد به قبول دعوت ظاهرى يا دعوت باطنى كرد .
و با توجّه به مفهوم هر دو قيد معناى آيه چنين مىشود :
كسى كه هيچ عمل صالح انجام ندهد .
اعمّ از اينكه چيزى از گناهان را عمل كرده باشد ، يا بعضى از گناهان را عمل كرده ، يا همهى گناهان را .
اعمّ از اينكه مؤمن باشد يا كافر و كسى كه مقدارى از اعمال صالح را يا همهى آن را انجام داده باشد ولى مؤمن نباشد ،