است كه هم او آفريده است .
ابراهيم دعوا را طورى طرح كرد كه اثبات آفرينش دلالت بر صحّت ربوبيّت كه موضوع آن مىكند ، چه توصيف محمول به « الّذى فطرهنّ » دلالت بر صحّت حمل است .
وَ أَنَا عَلى ذلِكُمْ مِنَ الشَّاهِدِينَ
و من خود بر اين مطلب گواهم اين گفتار من ناشى از شوخى و بازى نيست بلكه جدّى و از صميم قلب است ( من با شهود قلبى ربوبيّت خالق را مشاهده كردهام ) .
وَ تَاللَّهِ لَأَكِيدَنَّ أَصْنامَكُمْ
و به خدا كه من به بتهاى شما مخفيانه كارى كنم كه با تصوّر شما درباره اين خدايان سازگار نباشد .
بَعْدَ أَنْ تُوَلُّوا مُدْبِرِينَ
لفظ « مدبرين » حال مؤكّد يا مقيّدست .
به اعتبار اينكه « توليت » به معناى اقبال و ادبار يعنى روى آوردن و پشت كردن است و همچنين است معناى تولّا .
بعضى گفتهاند : ابراهيم اين سخنان را دور از چشم اصحاب نمرود ، مخفيانه گفت ، اين سخنان را كسى جز يك نفر از آنان نشنيد و آن يك نفر آن را افشا كرد .
و بعضى گفتهاند : روز عيد آنان بود ، و دوست نداشتند كه