لا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَ أَنْفُسِهِمْ وَ لا هُمْ مِنَّا يُصْحَبُونَ ( 43 ) بَلْ مَتَّعْنا هؤُلاءِ وَ آباءَهُمْ حَتَّى طالَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُ أَ فَلا يَرَوْنَ أَنَّا نَأْتِي الْأَرْضَ نَنْقُصُها مِنْ أَطْرافِها أَ فَهُمُ الْغالِبُونَ ( 44 )
ترجمه :
( 21 / 44 - 36 )
و چون كافران تو را ببينند ، جز به ريشخندت نمىگيرند [ و گويند ] آيا اين همان است كه از خدايان شما [ به بدى ] ياد مىكند ؟ و هم آنان ياد خداى رحمان را منكرند .
انسان [ گويى ] از شتاب آفريده شده است ؛ به زودى آيات خود را به شما نشان مىدهم ، از من به شتاب مخواهيد .
و گويند اگر راست مىگوييد پس كى اين وعده فرا مىرسد ؟
اگر كافران بدانند هنگامى كه نتوانند آتش را از چهرههايشان و از پشتهايشان بازدارند ، و يارى نيابند [ به صدق آن وعده پى نبرند ] .
آرى آن [ وعده و قيامت ] ناگهانشان فرا مىرسد ، حيرانشان مىسازد ، نمىتوانند بازش گردانند و به آنان مهلتى هم ندهند .
و به راستى پيامبرانى هم كه پيش از تو بودند ، ريشخند شدند و كيفر استهزايشان بر سر ريشخندكنندگانشان فرود آمد .
بگو چه كسى شما را در شب و روز از [ عذاب ] خداى رحمان باز مىدارد ؛ آرى آنان از ياد پروردگارشان دل مىگردانند .
يا براى آنان خدايانى هست كه آنان را در برابر ما حفظ مىكند ؛ [ حال آنكه ] نمىتوانند به خودشان يارى برسانند ، از ما هم يارى نبينند .
حقّ اين است كه اينان و پدرانشان را [ از ناز و نعمت ] بهرهمند ساختهايم ، تا آنكه عمرى دراز يافتند ، پس آيا نينديشيدهاند كه