مىگشتند مىديدند هر چه كه كندهاند صاف شده و به حالت اوّل برگشته است .
تا اين كه وعدهى خدا فرا برسد آنها گويند ان شاء اللّه فردا باز مىكنيم و خارج مىشويم ؛ فردا كه به سدّ برمىگردند مىبينند به همان حالتى كه آن را گذاشتند و رفتند مىباشد ، پس آن سدّ را حفر كرده و بر مردم خروج مىكنند ، آبها را مىخورند ، مردم از ترس آنها از خانههايشان بيرون نمىآيند پس تيرهايشان را به آسمان مىاندازند برمىگردد در حالى كه بمانند هيئت خون است ؛ پس مىگويند كه ما بر اهل زمين غالب شديم و بر اهل آسمان برترى يافتيم پس خداوند پشّههايى را براى آنها مىفرستد كه در پشتشان قرار گرفته و در گوشهايشان داخل شده به هلاكتشان مىرساند .
از امام صادق عليه السّلام دربارهى قول خدا :
أَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُمْ رَدْماً
آمده است كه آن سدّ همان تقيّه است كه نتوانستند بر بالاى آن رفته و در آن نقبى ايجاد نمايند .
فرمود : آنگاه كه بر تقيّه عمل كنى از هر حيله و چارهاى ناتوان مىشوند و كارى نمىتوانند بكنند و آن تقيّه حصن حصين يعنى ديوار محكمى است كه نگهبان تو است و ميان تو و دشمنان خدا سدّى است كه نمىتوانند در آن نقبى ايجاد كنند .
و دربارهى
فَإِذا جاءَ وَعْدُ رَبِّي جَعَلَهُ دَكَّاءَ
فرمود : تقيه