أَبْوابٍ لِكُلِّ بابٍ مِنْهُمْ جُزْءٌ مَقْسُومٌ ( 44 )
ترجمه :
( 15 / 44 - 19 )
و زمين را هم ما بگسترديم و در آن كوههاى عظيم بر نهاديم و از آن هر گياه و نبات را مناسب و موافق حكمت و غايت برويانيديم .
و در اين زمينه هم لوازم معاش شما نوع بشر را فراهم آورديم و هم براى ساير حيوانات كه شما روزى آنها را نمىدهيد قوت و غذا فراهم ساختيم .
و ( بدانكه ) هيچ چيز در عالم نيست جز آن كه منبع و خزينهى آن نزد ما خواهد بود ولى ما از آن به عالم خلق الّا به قدر معيّن كه مصلحت است نمىفرستيم .
و ما بادهاى آبستنكن رحم طبيعت را فرستاديم و هم باران را از آسمان فرود آورديم تا به آن آب شما و نباتات و حيوانات شما را سيراب گردانيم ( و گرنه ) شما نمىتوانستيد آبها را براى وقت حاجت خود منبع ساخته جارى سازيد .
و ماييم كه خلايق را زنده مىكنيم و مىميرانيم و وارث همهى خلق كه فانى مىشوند هستيم ،
و البتّه علم ما به همهى گذشتگان و آيندگان شما احاطهى كامل دارد .
و البتّه خداى تو همهى خلايق را ( در قيامت ) محشور خواهد كرد كه كار او از روى علم و حكمت است .
و همانا انسانى را از گل و لاى سالخوردهى تغيير يافته بيافريديم .
و طايفهى ديوان را بيشتر از آتش گدازنده خلق كرديم .
و آنگاه كه پروردگار تو به فرشتگان عالم اظهار فرمود كه من بشرى از مادّهى گل و لاى كهنه متغيّر خلق خواهم كرد .
پس چون آن عنصر را معتدل بيارايم و در آن از روح خويش بدمم همه ( از جهت حرمت و عظمت آن روح الهى ) بر او سجده كنيد .
همهى فرشتگان عالم سجده كردند .
مگر ابليس كه از سجدهى آدم امتناع ورزيد .
خدا به شيطان فرمود : كه اى شيطان براى چه تو با ساجدان