وَ يُجادِلُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالْباطِلِ
كافرين با توسل بر قول باطل مجادله مىكنند ، مانند اين كه مىگويند : تو جز بشرى مثل ما نيستى ! با اعتقاد بر اين كه بشر بودن منافى رسالت است ؛ يا با سبب باطل مجادله مىكنند كه آن نفس و شيطان است ،
لِيُدْحِضُوا بِهِ الْحَقَّ
براى اين بر مجادله روى آوردهاند كه با آن حقّ را زائل كنند ، يا با مبدأ باطل مىخواهند حقّ را از ثبات و استقرار ساقط كنند .
وَ اتَّخَذُوا آياتِي وَ ما أُنْذِرُوا هُزُواً
منظور از آيات انبيا و اوليا عليهم السّلام هستند
وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِآياتِ رَبِّهِ
چه كسى ستمكارتر است از كسى كه آيات پروردگارش را كه به او تذكّر داده شد اعراض نموده است ؟ ! آيات پروردگار انبيا ، اوليا ، كتابهاى آسمانى ، پندها و اندرزهاى وافى ايشان به همراهى ساير آيات آفاق و انفس است . غرض اين كه انبيا و اولياى الهى عليهم السّلام از اين جهت كه اسباب ظهور و اثبات ساير آياتند از آيات بزرگ محسوب مىشوند .
فَأَعْرَضَ عَنْها
اعراض از آيات خدا براى اين است كه آنها به انبيا روى نياورده و موعظههاى آنان را قبول نمىكنند ، عناد ورزيده و تدبّر در آيات نمىكنند تا به سبب آن متنبّه شوند .
وَ نَسِيَ ما قَدَّمَتْ يَداهُ
و آنچه را كه پيشاپيش با دستها خود از گناهان تقديم نمودهاند فراموش مىكنند ، چرا كه توجّه بر انبيا و اوليا