بپذيرند و ) به درگاه پروردگار خود توبه و استغفار كنند به جز آن كه ( مستحقّ شوند ) تا سنّت عقوبت پيشينيان به اينان هم برسد و يا با مجازات و عذاب خدا روبرو شوند ،
و ما رسولان را جز براى بشارت ( نيكان ) و ترسانيدن ( بدان ) نفرستاديم و كافران با سخنان بيهوده باطل مىخواهند به جدل حقّ را پايمال كنند و آيات مرا آنچه براى انذارشان آمد به استهزا گرفتند ،
و كيست ستمكارتر از آن كسى كه متذكّر آيات خدا شد و باز از او اعراض كرد و از اعمال زشتى كه كرده بود از همه به كلّى فراموش كرده و ما ( پس از اتمام حجّت ) بر دلهايشان پرده انداختيم تا ديگر آيات ما را فهم نكنند و گوش آنان را ( از شنيدن ) حقّ سنگين ساختيم و اگر به هدايتشان بخوانى ديگر ابدا هدايت نخواهند يافت ،
خداى تو داراى آمرزش و رحمت است و اگر خواهد تا خلق را به كردارشان مؤاخذه كند همانا در عذابشان تعجيل نمايد و ليكن براى آن عذاب وقت معيّن است كه از آن هرگز پناه و گريزگاهى نخواهند يافت ،
و اين است شهر و ديارهايى كه اهل آن را چون ظلم و ستم كردند هلاك ساختيم و بر جايگاه هلاكشان موعدى ( در قيامت ) مقرّر گردانيديم . »
تفسير
وَ لَقَدْ صَرَّفْنا فِي هذَا الْقُرْآنِ لِلنَّاسِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ
در اين قرآن از هر مثلى براى مردم آورديم تا موجب تذكّر و عبرت شود كه حقّ به وسيلهى آن درك گردد ؛ انسان به جهت فايق آمدن نسيان و غفلت متذكّر نمىشود تا عاجز از درك حقّ شده و آن برايش مخفى بماند .
وَ كانَ الْإِنْسانُ أَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلًا
و انسان كه جدل از او