است نه اين كه آيات حقيقت ولايت باشد ( منظور اين است كه اينها آيات كتاب فرق با نبوّت و نيز آيات كتاب جمع ولايت است ) .
رُبَما يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ كانُوا مُسْلِمِينَ
لفظ « ربّ » با تخفيف و تشديد خوانده شده و لفظ « ما » كافّه يا نكرهى موصوفه است ، و لفظ « لو » براى تمنّى يا مصدريّه است ، و معناى آيه اين است كه كفّار وقتى كه از مستى هواهايشان بيدار شدند يا وقتى كه از خستگى كفرشان به رنج و ملال برسند آنوقت خيلى دوست دارند كه مسلمان مىبودند .
و استعمال « ربّ » ( چه بسا ) در تكثير مانند استعمال آن در تقليل زياد و شايع است .
و در لفظ « ربّ » شانزده لغت است ، ضمّ راء و فتحهى آن با تشديد باء و تخفيف آن در حالى كه باء مفتوح باشد ، همهى اين صورتها با تجرّد « ربّ » از تاء يا اتّصال به تاء در حالى كه تاء ساكن و مفتوح باشد ، و ضمّ هر دو حرف راء و باء با تشديد و تخفيف ، و ضمّ راء و فتح آن در حالى كه باء ساكن باشد و مخفّف خوانده شده است .
ذَرْهُمْ يَأْكُلُوا
آنها را واگذار بخورند همانطور كه حيوانات مىخوردند ، زيرا كه مقصود از چنين كلامى در فصل اين مقام همين معناست .
وَ يَتَمَتَّعُوا وَ يُلْهِهِمُ الْأَمَلُ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ
به زودى عاقبت كفرشان را خواهند فهميد ، و اين كلام نااميد كردن رسول صلّى اللّه عليه و آله از اسلام آوردن آنها ، و نيز براى توهين و تهديد بر آنان است .