هلاك مىپندارم ،
آنگاه اراده آن كرد كه موسى و قومش را از زمين مصر براندازد ما هم او و همدستانش را تمام به دريا غرق كرديم ،
و بعد از آن بنى اسرائيل را فرمان داديم كه در آن زمين ساكن شويد تا از آن پس كه وعده آخرت فرارسد همه شما را با جمعا مبعوث گردانيم ،
و ما اين آيات را به حقّ فرستاديم و براى اقامهى حقّ و راستى نازل شد و نفرستاديم تو را جز براى آن كه مؤمنان را بشارت به رحمت دهى و كافران را از عذاب الهى بترسانى ،
و قرآنى را جزء جزء بر تو فرستاديم كه تو نيز بر امّت به تدريج قرائت كنى اين قرآن كتابى از تنزيلات بزرگ ماست ،
( اى رسول ما به امّت ) بگو كه شما به اين كتاب ايمان بياوريد يا نياوريد ( مرا يكسانست ) كه البتّه آنها كه پيش از اين به مقام علم و دانش رسيدند هرگاه اين آيات بر ايشان تلاوت شود همه با كمال خضوع و فروتنى سر طاعت بر حكم آن فرود آورند ،
و گويند پروردگار ما پاك و منزّه است البتّه وعده خداى ما محقّقا واقع خواهد شد ،
و آنها با چشم گريان همه سر به خاك عبوديّت نهاده و پيوسته بر خوف و ترسشان از خدا مىافزايد ،
بگو اى محمّد صلّى اللّه عليه و آله كه خدا را ( به اسم ) رحمن به هر اسمى بخوانيد اسماى نيكو همه مخصوص او است زيرا اوصاف جمال و جلال حضرتش بىشمار است و تو در نماز نه صدادار بلند و نه بسيار آهسته گرد آن بلكه حدّ توسّط را اختيار كن ،
و بگو ستايش مخصوص خداست كه نه هرگز فرزندى و نه شريكى در ملكش بر گرفته و نه هرگز عزّت و اقتدار او را نقصى رسد كه به دوست و مددكارى نيازمند شود و پيوسته ذات الهى را به بزرگترين اوصاف كمال ستايش كن .
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 347
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص٣٤٧