هلاك كردند ، يا به خودشان با رياضتكشيدنها و مجاهدات اختيارى و بلاهاى الهى شكنجه و عذاب مىدادند ، پس مطلب بالا در مورد آنان نيز صدق مىكند .
وَ ما مَنَعَنا أَنْ نُرْسِلَ بِالْآياتِ
چه چيزى ما را مانع شد كه آياتى را بفرستيم كه قريش پيشنهاد مىكند جز اين كه پيشينيان آنها را تكذيب كردند ،
إِلَّا أَنْ كَذَّبَ بِهَا الْأَوَّلُونَ
پس آنها به سبب تكذيبشان هلاك و در مانده شدند ، و ما امّت محمّد صلّى اللّه عليه و آله هلاك نمىكنيم در حالى كه آن حضرت در ميان آنان است تا رحمت و مهربانى بر آنان بوده باشد .
يا معناى آيه اين است كه تكذيب امّتهاى پيشين موجب نزول آيات ( جهت اتمام حجّت ) شده و اينها نيز از سنخ امّتهاى پيشين هستند ؛ آيا به قوم ثمود نگاه نمىكنند ؟ ! « و » لفظ « قد » در تقدير است .
وَ آتَيْنا ثَمُودَ النَّاقَةَ مُبْصِرَةً فَظَلَمُوا بِها وَ ما نُرْسِلُ بِالْآياتِ إِلَّا تَخْوِيفاً
ما به ثمود ناقه را داديم كه پيشنهاد كرده بودند .
مُبْصِرَةً
از « بصر » او را صاحب بصيرت قرار داد يا از « ابصر » به معناى واضح و روشن شد ، يا صاحب بصر ( بصيرت ) گرديد ، چرا كه ناقه با چشم ظاهر و باطن ( هر دو ) مىديد ، چون از نوبت خودش در آب خوردن روز معيّن تجاوز نمىكرد .