قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ
بگو فرا بخوانيد كسانى را كه گمان كردهايد شركاى خدا در وجوب هستند ، اى ثنوىها ؛ يا كسانى را كه گمان كردهايد شركاى خدا در الوهيّت هستند بخوانيد ، اى ثنوىها و اى صابئىها ؛ يا شركاى در عبادت را ! اى وثنىها و غير وثنىها ، يا شركاى در ولايت را ! اى كسانى كه پيرو غير ولى امر هستيد يا شركاى طاعت را فرا بخوانيد ، اى پيروان امر او سلاطين ! اى پيروان علماى سوء و آنها كه بر باطلاند ؛ يا شركاى در وجود و شهود كه اغلب مردم هستند و جز اندكى از ايشان كه انبيا ، اولياى كامل و مقرّبين درگاه الهىاند ؛ و اينكه در عبارت مفعول را ذكر نكرده براى اين است كه ذهن شنونده همهى احتمالهاى ممكن را بدهد .
چنان كه ذكر شد معناى آيه اين است : بگو فرا بخوانيد كسانى را كه گمان كردهايد آنها واجب الوجود ، خدايان ، پرستيدهشدگان ، اولياى خدا ، اطاعتشدگان و يا مسقل ردّ وجودند از غير او .
تقييد عبارت به
مِنْ دُونِهِ
براى اشعار بر اين است كه دعوت اوليايى كه خداوند ايشان را مطاع قرار داده است صحيح است ، چه آنها با اجازهى خداى تعالى است كه مىتواند كشف ضرّ كرده و مشكلگشايى بكنند .
فَلا يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَ لا تَحْوِيلًا
خدايان