محتمل است كه صيغهى
صَرَّفْنا
براى وفور مفعول باشد يعنى ما خيلى از معانى گوناگون را كه شايسته بود ذكر شود يادآور شديم تا متذكّر شوند و پند بگيرند .
وَ ما يَزِيدُهُمْ إِلَّا نُفُوراً
حال آن كه برايشان جز نفرت چيزى نيافزود كه اين به سبب حماقت آنان بود كه به جاى بهرهگيرى درست از آن دورى از خدا را پيش گرفتند .
در اينجا لفظ
إِلى ذِي الْعَرْشِ
را با ضمير ( اليه ) ذكر نكرد ، بلكه اسم ظاهر
ذِي الْعَرْشِ
را به جاى ضمير آورد تا مشعر به برهان باطل بودن شرك و خدايان دروغين بوده باشد .
يعنى اين كه او خالق عرش و همهى مخلوقات است ، و آنچه كه خدايان خود مىپنداريد از جملهى همين مخلوقات است .
پس بنابراين چگونه مىشود خدايانى با او باشند در حالى كه آنها نيز مملوك او هستند ؟ ! يا اين كه خداى تعالى صاحب تخت است و صاحب تخت عبارت صاحب ملك است و شما قبول داريد كه خدا صاحب تخت و سلطنت بلامنازع است ؛ پس اگر خدايان ديگرى با او بودند كه راه را بر او با نزاع مىگرفتند و براى او ملك سالم و كامل باقى نمىگذاشتند ، حال كه ملك مسلم مال اوست پس نبايد خدايان ديگرى با او باشند .
بعضى آيه را چنين تفسير كردهاند كه آنها خواهان تقرّب به صاحب