راهى محكمتر از اقتدا و پيروى بود خداوند اوليا و پيامبرانش را بر آن راه دعوت مىكرد و فرا مىخواند .
إِنَّما جُعِلَ السَّبْتُ عَلَى الَّذِينَ اخْتَلَفُوا فِيهِ وَ إِنَّ رَبَّكَ لَيَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ فِيما كانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ
جز اين نيست كه روز شنبه محترم قرار داده شد بر كسانى كه در آن اختلاف كردهاند ، گويا كه در قلب مبارك رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله يا كسانى كه بر او ايمان آورده بود در مورد پيروى از ملّت ابراهيم عليه السّلام شك پيدا شده و آيهى در مقام رفع شبهه :
محترم شمرده نشدن روز شنبه بدان جهت بود كه به دستور حضرت موسى عليه السّلام آن روز عيد يهوديها بود هم چنان كه بعد از آنان روز يكشنبه عيد نصارى شد .
پس خداى تعالى فرمود :
إِنَّما جُعِلَ السَّبْتُ عَلَى الَّذِينَ اخْتَلَفُوا فِيهِ
تا تسكين و آرامشى بوده باشد براى محمّد صلّى اللّه عليه و آله يا براى مؤمنين .
إِنَّ رَبَّكَ لَيَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ فِيما كانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ
منظور از اختلاف اين است كه يهود در روز شنبه اختلاف كردند ، بدين نحو كه ابتدا آن را تحريم كردند و سپس حلال شمردند ، پس خداوند آنان را لعنت كرده و مسخ نمود . و بعضى گفتهاند كه : مقصود از كسانى كه در روز شنبه اختلاف كردند يهود و نصارى است كه اختلاف آنها به اين صورت بود كه يهود گفتند : روز شنبه بزرگترين روزهاست چون