تفسير
إِنَّ إِبْراهِيمَ كانَ أُمَّةً
لفظ
أُمَّةً
بر واحد ، جماعت ، مأموم و امام اطلاق مىشود ، هم چنان كه پيش از اين گفته شد كه ابراهيم عليه السّلام خود يك امّت بود ،
قانِتاً لِلَّهِ
در پيشگاه خدا فروتن و خاضع بود
حَنِيفاً
مسلم يا خالص بود ، و در اخبار ذكر شده كه ابراهيم عليه السلام دارى دينى بود كه غير او بر آن نبود ، پس در آن دين ماند به همان اندازهاى كه خدا خواست ، تا اين كه خداى تعالى او را با اسماعيل و اسحاق مأنوس ساخت ، و در نتيجه سه نفر شدند ، و لذا خداى تعالى فرمود كه : ابراهيم عليه السّلام يك امّت بود ، اگر كسى ديگر با ابراهيم بود خداوند او را هم نام مىبرد .
وَ لَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ
ابراهيم عليه السّلام از مشركين نبود و اين كنايه و طعنه به قريش است كه گمان مىكردند بر دين ابراهيم عليه السّلام هستند
شاكِراً لِأَنْعُمِهِ اجْتَباهُ وَ هَداهُ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ وَ آتَيْناهُ فِي الدُّنْيا حَسَنَةً
حسنه و كار خوب در دنيا آرام شدن با ذكر خدا و انس گرفتن بر آن است به نحوى كه هيچ يك از قضاى الهى پيش او مكروه نباشد و نتيجهى اين آسان شدن خروج به سوى خدا و لذت بردن در راه او ، محبّت مردم ، شهرت و آوازهى خوب ، زندگى پاك ، تمتع و بهرهمندى از اولاد و بركت ، فراوانى و سلامتى از آفتهاى آخرت در نسلها مىباشد و همهى اين اوصاف براى ابراهيم عليه السّلام بود .