لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ ( 107 ) أُولئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللَّهُ عَلى قُلُوبِهِمْ وَ سَمْعِهِمْ وَ أَبْصارِهِمْ وَ أُولئِكَ هُمُ الْغافِلُونَ ( 108 )
لا جَرَمَ أَنَّهُمْ فِي الْآخِرَةِ هُمُ الْخاسِرُونَ ( 109 ) ثُمَّ إِنَّ رَبَّكَ لِلَّذِينَ هاجَرُوا مِنْ بَعْدِ ما فُتِنُوا ثُمَّ جاهَدُوا وَ صَبَرُوا إِنَّ رَبَّكَ مِنْ بَعْدِها لَغَفُورٌ رَحِيمٌ ( 110 )
ترجمه :
( 16 / 110 - 104 )
« البتّه آنان كه به آيات خدا ايمان نمىآورند خدا هرگز هدايت نخواهد كرد و آنها را عذاب دردناك خواهد رسيد ،
دروغ را آنكس به خدا مىبندد كه ايمان به آيات خدا نياورد و اين كافران البتّه مردمى دروغگو هستند ،
هر آن كسى كه بعد از ايمان آوردنش باز كافر گرديد آن كه به زبان از روى اجبار كافر شود و دلش در ايمان ثابت باشد ( مانند عمّار ياسر ) يا با اختيار و هواى نفس دلش آكنده به ظلمت كفر گشت بر آنها خشم و غضب خدا و عذاب سخت دوزخ خواهد بود ،
اين غضب و عذاب بر آنها بدين سبب است كه حيات فانى دنيا را بر حيات ابدى آخرت برگزيدند ( آخرت را فداى دنيا كردند و كلّل كافر به آخرت شدند ) و خدا هرگز كافران را هدايت نخواهد كرد ،
همينها هستند كه خدا بر دلها ، گوش و چشمهايشان مهر قهر زده است و اينها همان مردم غافلند ،
بدين جهت است كه آنان در عالم آخرت بسيار ( محروم ) و زيانكارند ،
آنگاه محقّقا بدان كه خدا با مؤمنانى كه از شهر و ديار خود چون به شرّ و فتنه مبتلا شدند ناگزير هجرت كردند و در راه دين كوشش و صبر ( شكيبايى ) فراوان نمودند خدا با آن مؤمنان يار و ياور است و از اين پس بر آنها بسيار بخشاينده و مهربان خواهد بود »