دَخَلاً بَيْنَكُمْ أَنْ تَكُونَ أُمَّةٌ هِيَ أَرْبى مِنْ أُمَّةٍ إِنَّما يَبْلُوكُمُ اللَّهُ بِهِ وَ لَيُبَيِّنَنَّ لَكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ ما كُنْتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ ( 92 )
وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ لَجَعَلَكُمْ أُمَّةً واحِدَةً وَ لكِنْ يُضِلُّ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ وَ لَتُسْئَلُنَّ عَمَّا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ( 93 )
ترجمه :
( 16 / 93 - 88 )
« آنان كه كافر شدند و راه خدا را نيز بر روى خلق بستند ما آنان را به كيفر افساد و اخلال در خلق ، عذابى فوق عذاب ( كافران ديگر ) بيفزاييم ،
و روزى ما بر هر امّتى از ( رسولان ) خودشان گواهى برانگيزيم و تو را ( اى محمّد ) بر اين امّت گواه آريم و ما بر تو اين قرآن عظيم را فرستاديم تا حقيقت هر چيز را روشن كند ( و راه دين حقّ را از راههاى باطل بنماياند ) و براى مسلمين هدايت و رحمت و بشارت باشد ،
همانا خدا ( خلق ) را فرمان به عدل و احسان داده و به بذل و بخشش خويشاوندان امر مىكند و از افعال زشت و منكر و ظلم نهى مىكند و به شما از روى مهربانى پند مىدهد ، باشد كه موعظهى خدا را بپذيريد
و چون عهدى بستيد بر آن وفادار بمانيد و هرگز سوگند و پيمان را كه مؤكّد و استوار كرديد مشكنيد چرا كه خدا را بر خود ناظر و گواه گرفتهايد و خدا بر هر چه كه مىكنيد آگاه است
و در مثل همانند آن زنى كه رشتهى خود را پس از تابيدن محكم واتابيده است نباشيد كه عهد و قسمهاى محكم خود را براى فريب يكديگر و فسادكارى بگماريد تا آن كه قومى بر قوم ديگر تفوّق يابد زيرا خدا شما بندگان را با اين عهد و قسمها مىآزمايد و در روز قيامت همهى تقلّبها و اختلافات شما را برملا خواهد