وببود ؟ ؟ بر نحو استغراق شمولى وبه عموم أصولي - بدون استثناء هيچ موضع - يزيد
را در أول يا آخر لعن كرد باشد صريحا واين مطلب اگر چه چنانچه اشاره
كرديم مقتضاى ظاهر كلام است وليكن في الجملة استبعادى دارد .
ديگر اينكه مقصود عموم براي مواقف ومواطن بحسب أنواع باشد
نه بر حسب افراد وخلاصه معنى چنان باشد كه رسول خداى در تمام أحوال بر
حسب أنواع به اين معنى كه چه در حال ايستادن وچه در حال نشستن چه
در سفر چه در حضر چه در سمل وچه در حرب چه در ركوب چه در مشى
چه در خانه چه در بيرون چه در بلد چه در بيابان چه در منبر چه در زمين
چه در خلأ چه در سر وچه در علن بجسب هر حالي وهر جائى كه
فرض توان كرد يگدفعه لا أقل يزيد را يا بتصريح يا به كناية يا آهسته يا بلند لعن
فرموده .
واين اگر چه في الجملة بيرون از حد ظهور است چه ظاهر عموم شمول
ذوات افراد است نه اراده أنواع ولى أقرب از معنى أول - بتصديق - است .
سوم - اينكه چون غرض هر نبي در هر حال به حكم اينكه بالكلية منصرف
به عالم قدس ومتوجه به تحصيل وجوه مراض حضرت احديت جل ذكره است
ترويج شرع وابلاغ أوامر ونواهى وهدايت خلق است وهر كه با حكمي از احكام
الهى منافاتى داشته باشد ومانع از اجراء شود در حال تبليغ آن حكم البتة يا
به لسان يا بحسب حال ضمير از آن كس دورى دارد ووى را لعنت كند يا به طلب
از خداى يا دورى خود از أو چه لعن أو دورى از رحمت خدائى است
وپيغمبران رحمت خدايند وپيغمبر آخر الزمان رحمه للعالمين ملقب شده به جهت
عموم نبوت وكمال رأفت أو وچون يزيد ك / أرى كرد كه خواست تمام شرع را به
تمام اجزائه از ميان بر دارد بكشتن سيد الشهداء به جهت اينكه أو خود في الحقيقة
شفاء الصدور في شرح زيارة العاشور ( فارسي ) — صفحة 179
مساهمون: ميرزا أبي الفضل الطهراني
ص١٧٩